Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση σπονδυλικών καταγμάτων μετά από σπουνδυλοπλαστική

Έχει παρατηρηθεί, πρόσφατα, αυξημένος κίνδυνος εμφάνισης σπονδυλικών καταγμάτων σε τυχαιοποιημένες μελέτες που συγκρίνουν την αναλγητική δράση της σπονδυλοπλαστικής σε σύγκριση με τη συντηρητική αγωγή σε ασθενείς που πάσχουν από συμπτωματικά σπονδυλικά κατάγματα.

Ο σκοπός της μελέτης ήταν να αξιολογήσει τους παράγοντες κινδύνου που συνδέονται με την ανάπτυξη σπονδυλικών καταγμάτων μετά από σπονδυλοπλαστική. 

Οι παράγοντες που αξιολογήθηκαν περιελάμβαναν την ηλικία, το φύλο, την ΒMD, τον αριθμό, τον τύπο και τη βαρύτητα των σπονδυλικών παραμορφώσεων στην αρχή της μελέτης, τον αριθμό των σπονδύλων που εφαρμόστηκε η τεχνική, η τυχόν ύπαρξη διαφυγής οστικού τσιμέντου, ο οστικός μεταβολισμός και τα επίπεδα 25(ΟΗ) D. Ακτινογραφικά διαπιστώθηκαν είκοσι – εννέα νέα σπονδυλικά κατάγματα σε 17 / 57 ασθενείς που υποβλήθηκαν στην μέθοδο. Το 72% αυτών σε γειτονικά επίπεδα με τη σπονδυλοπλαστική. Οι ασθενείς που ανέπτυξαν νέα κατάγματα είχαν αυξημένο επιπολασμό ανεπάρκειας βιταμίνης D (<20 ng/ml) και αυξημένα επίπεδα PINP. Τα επίπεδα 25OHD < 20ng/ml ήταν ο βασικός παράγοντας που συνδέθηκε με την ανάπτυξη νέων καταγμάτων στην πολυπαραγοντική ανάλυση (RR,15.47; 95% CI,2.99‐79.86, P<0.0001), ενώ η ηλικία >80 έτη (RR,3.20;95%CI,1.70‐6.03, P=0.0007) και η λήψη κορτικοστεροειδών (RR,3.64;95%CI,1.61‐8.26,P=0.0055) αποτέλεσαν τους βασικούς παράγοντες στο συνολικό πληθυσμό της μελέτης. Αυξημένος κίνδυνος νέων σπονδυλικών καταγμάτων μετά από σπονδυλοπλαστική διαπιστώθηκε σε διαφυγή τσιμέντου στον υπερκείμενο μεσοσπονδύλιο δίσκο (RR,6.14;95%CI,1.65‐22.78, P=0.044), όταν εφαρμόζεται η τεχνική σε >1 σπονδύλους (RR,4.19; 95% CI,1.03‐34.3, P=0.044).

Συμπερασματικά, περίπου το 30% των ασθενών με οστεοπορωτικό σπονδυλικό κάταγμα αναπτύσσει νέο σπονδυλικό κάταγμα μετά την εφαρμογή της τεχνικής. Η μεγάλη ηλικία, η παρουσία διαφυγής οστικού τσιμέντου, ο αριθμός των σπονδύλων που εφαρμόζεται η σπονδυλοπλαστική και τα χαμηλά επιπεδα 25(ΟΗ)D συνδέονται με την εμφάνιση νέων καταγμάτων. Υποδεικνύεται έτσι η ανάγκη διόρθωσης των επιπέδων 25(ΟΗ)D πριν τη σπονδυλοπλαστική.

Πηγή:

Risk factors for the development of vertebral fractures after percutaneous vertebroplasty

Angels Martinez‐Ferrer, Jordi Blasco, Josep L Carrasco, Juan Macho, Luis San Román, Antonio López Rueda, Ana Monegal, Nuria Guañabens, Pilar Peris