Η σύγκριση των προτύπων πρόσληψης του ραδιοφαρμάκου στο σπινθηρογράφημα οστών μπορεί να κατευθύνει τη θεραπεία των ψευδαρθρώσεων
Σύμφωνα με μια αναδρομική μελέτη που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο Orthopedics, το σπινθηρογράφημα οστών μαζί με τον απλό ακτινολογικό έλεγχο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτίμηση του δυναμικού για πώρωση σε ασθενείς με ψευδάρθρωση.
Οι ερευνητές από το Kobe της Ιαπωνίας εκτίμησαν 48 ασθενείς με μη σηπτική ψευδάρθρωση από τον Ιούλιο του 2008 (5 στην κλείδα, 4 στο βραχιόνιο, 1 στην κερκίδα, 16 στο μηριαίο, 21 στην κνήμη και 1 στην περόνη). Τα κατάγματα των ασθενών είχαν αντιμετωπιστεί συντηρητικά σε 10 ασθενείς και χειρουργικά σε 38. Κάθε ασθενής εξετάστηκε με σπινθηρογράφημα οστών προτού υποβληθεί στη χειρουργική θεραπεία της ψευδάρθρωσης.
Το πρωτόκολλο της εξέτασης περίλαμβανε 4 λήψεις 3 ώρες μετά την ενδοφλέβια χορήγηση Tc-99m hydroxy methylene diphosponate ή Tc-99m methylene diphosphonate. Όλοι οι ασθενείς εμφάνισαν αυξημένη πρόσληψη του ραδιοφαρμάκου και ταξινομηθήκαν σε ομάδες ανάλογα με το πρότυπο της πρόσληψης (τύπος 1, έντονη ομοιόμορφη πρόσληψη, 44%, τύπος 2Α, σαφής περιοχή με μικρή πρόσληψη μεταξύ δύο περιοχών με έντονη πρόσληψη, 21%, τύπος 2Β, περιοχή με μικρή πρόσληψη, αλλά διαφορετική από του τύπου 2Α, 14% και τύπος 3, ενδιάμεσος τύπος με ανομοιογενή πρόσληψη 21%).
Όλοι οι ασθενείς με υπερτροφική και περίπου οι μισοί με ολιγοτροφική ψευδάρθρωση παρουσίασαν πρόσληψη τύπου 1. Επίσης, σε 15 ασθενείς με ένα πωρωθέν και ένα ψευδαρθρωμένο κάταγμα μεγαλύτερη πρόσληψη εμφάνιζε η ψευδαρθρωσική εστία από ότι το πωρωθείσα στο 46%, ίδια πρόσληψη υπήρχε στο 27% και μειωμένη πρόσληψη στην ψευδάρθρωση έναντι της πωρωμένης εστίας στο 27%. Οι συγγραφείς σημειώνουν ότι η πτωχή απεικόνιση του πώρου στις απλές ακτινογραφίες δεν αποκλείει τη βιολογική ενεργότητα της περιοχής και ότι το μεγάλο χρονικό διάστημα από το κάταγμα δε συνεπάγεται και μείωση του δυναμικού για πώρωση.
Πηγή: